نمي دانم چقدر از بي تو بودنم گذشته است و چقدر نديدني ها را بهانه روزگار دانستم ....

اما

كاش مي آمدي تا برايت از راز غربت نشيني ام مي گفتم و آنچه را كه در درون خاموشم مي گذرد، مي ديدي!

يك سال ديگر نيز گذشت اما

                                                     نيامدي

                                                                              نديدي

شب لحظه اي به سايه خود بنگر، تا روح بي قرار مرا بيني ....

هم دل

هم راز

هم ...

از پيشوند " هم " ناياب تر و گوياتر يافته اي؟

لحظه در سوگ تو غمناك ترين مرثيه را ميخواند

و تو آواز بزرگ جهش حنجره را به گلو خشكاندي

و تو هرگز نگشادي قلمت را

به هواداري دل و به افسانه سپردي تو مرا !

****************************

آن شب كه دلي بود به ميخانه نشستيم

آن توبه صد ساله به پيمانه شكستيم

از آتش دوزخ نهراسيم كه آن شب

ما توبه شكستيم ولي دل نشكستيم

______________________________________________________

 پ. ن:  خسته ام از اين همه دوستي تزويرگونه !!!