8760 ساعت عشق ، 52560 دقيقه بركت ، 3153000 ثانيه

 دوستي ، پيشاپيش سال نو را تبريك عرض مي نمايم .

پرسيدم: چرا دوستم داري؟

توي چشمام نگاه كرد و هيچي نگفت.

گفتم: شايد واقعا دوستم نداره!

وقتي كه رفت فهميدم دوست داشتن دل مي خواد نه دليل!

نمي دانم چقدر از بي تو بودنم گذشته است و چقدر نديدني ها را بهانه روزگار دانستم ....

اما

كاش مي آمدي تا برايت از راز غربت نشيني ام مي گفتم و آنچه را كه در درون خاموشم مي گذرد، مي ديدي!

يك سال ديگر نيز گذشت اما

                                                     نيامدي

                                                                              نديدي

شب لحظه اي به سايه خود بنگر، تا روح بي قرار مرا بيني ....

هر وقت که بارون میزنه
تو رو کنارم میبینم
حس میکنم پیش منی
هنوزم عاشقترینم
هنوزم ...

خواستم برای از دست دادنت اشک بریزم دیدم تمام اشکهایم را برای به دست اوردنت ریخته ام

عشق من

          من بی تو برگ زردم

                                     بی حضور تو

                                                      گل خشکیده ام

                                                                           که در تند باد های زندگی

                                                                                                            پرپر شده ام.

عشق من

          تو بی من پر از نوری هنوز

                                           در رویاهایت نمی آیم هنوز

                                                                          تو کردی مرا فراموش

                                                                                                 کاش میگرفتم تو را در آغوش

عشق من

            زندگی کرد با ما بازی

                                     تو را زمن گرفت و شد فراری

                                                                      مرا گذاشت در زندان دنیا و

                                                                                                    تو شدی از این زندان رهایی

عشق من

           مرگ را میخواهم هر لحظه

                                     در لحظه هایی که بی تو هستم

                                                                         هستم من هنوز زنده اما

                                                                                 زنده ای که همیشه خواهان مرگ هستم

من همونم که همیشه غم و غصم بی شماره

اونی که تنها ترینه حتی سایه هم نداره

اونی که در راه رفاقت همه هستیشو باخته

هر کسی و نا کسی 2-3 روزی با من همسفر شد

هر کی با زمزمه ی عشق 2-3 روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجر تمام لحظاتم شد

اون که عاشق بود و از جدا شدن می ترسید

همه حراس و ترسش به دروغی که گفته بود نمی ارزید

چه اثر از این صداقت

چه ثمر از نجابت

وقتی سر سوزن به بهار نکردیم عادت

وقتی که گریه کردم گفتند بچه ای

وقتی خندیدم گفتند دیونه ای

وقتی جدی بودم گفتند مغروری

وقتی شوخی کردم گفتند سنگین باش

وقتی حرف زدم گفتند پررویی

وقتی ساکت بودم گفتند عاشقه

لب دریا برویم

تور در آب بیندازیم

و بگیریم طراوت را از آب

ریگی را از روی زمین بر داریم

                     وزن بودن را احساس کنیم!

بد نگوئیم به مهتاب اگر تب داریم،

دیده ام گاهی در تب ،ماه میاید پائین،میرسد دست به سقف ملکوت

                                                                     دیده ام سهره بهتر میخواند!

گاه زخمی که به پا داشته ام ،

 زیرو بمهای زمین را به من آموخته است.

گاه در بستر بیماری من،حجم گل چند برابر شده است

                          و فزونتر شده است قطر نارنج ، شعاع فانوس  .

این دروغ است که گویند دل به دل راه دارد

دل من زقصـه خـون شد ، دل تو خبر ندارد

امشب به تو فکر میکنم     در خلوت بی خوابی ام

      حتی اگر عاشق تو بودن اشتباه است

قلبم مرا مجبور میکند که اشتباه کنم

چون در وجود تو گم شده ام

و طاقت این را ندارم  که در کنار تو نباشم

هر چه دارم فدا میکنم تا بتوانم 

 تنها یک شب دیگر در کنار تو باشم

حاضرم جانم را به خطر بندازم

تا تو را در کنار خود حس کنم  

چون تحمل این را ندارم

که با خاطره اهنگمان زندگی کنم

هر چه دارم امشب فدای عشق تو میکنم

ایاتو میتوانی احساس مرا درک کنی؟

که در خیال به چشمان تو نگاه میکنم   

 و میتوانم تو را در ذهنم به وضوح

روشن و رخشان ببینم

در حالی که تو بسیار از من دور هستی

مانند ستارهای در دور دستها که ارزویم را به ان میگویم.