زندگی شايد همين باشد  

يک فريب ساده و کوچک                                                                                                    

آن هم از دست عزيزی

که تو دنيا را

               جز برای او                                                            

                 و جز با او 

                       نمی خواهی

                     من گمانم زندگی بايد

                                            همين باشد. 

شن جای پایم را به آب سپرد 

 گفت : برو 

 دریا نگاهم کرد و گفت

جایت اینجا خالی است

دستش را دراز کرد

آرزوهایت را به من بسپار

به ماهی ها خواهم گفت

تا دل کوسه با خبر شود

و او به نهنگ

نهنگ آرزویت را به ابر خواهد گفت

او با بذر در میان خواهد گذاشت

آنگاه آرزویت سبز خواهد شد

زود باش

شاید آرزویت را بزی ناهار کند.

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دلتنگ گریه کن

گریه غرور

گفتم نرو پرپر می شم

گفتی می خوام رها باشم

گفتم که من عاشق شدم

گفتی می خوام تنها باشم

میدونی که فاصله بین انگشتات واسه چیه
واسه اینه که امید اونا را واست پر کنه

این حرفتو یادگاری رو قلبم حک می کنم

زندگي به من آموخت كه چگونه گريه كنم

امّا گريه به من نياموخت كه چگونه زندگي كنم

تو نيز به من آموختي كه چگونه دوستت بدارم

امّا به من نياموختي كه چگونه فراموشت كنم

بر سنگ سخت                 با جوهر سرنوشت

  دستي نوشته بود

    اسير سرنوشت

غروب عاشقان رنگش طلائيست

آخرش مرگ و جدائيست

سکوت را می پذیرم 

اگر بدانم روزی با تو ســــخن خواهم گفت

تیره بختی را می پذیرم

اگر بدانم روزی چشمان تو را خواهم سرود

مـــرگ را می پذیرم

اگر بدانم روزی  تـــــــو خواهی فهمید کـه

دوستت دارم

دوستت دارم

دوستت دارم

قایقی خواهم ساخت،

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق

قهرمانان را بیدار کند. 

قایقی از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید،

هم چنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا- پریانی که سر از آب به در می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

هم چنان خواهم راند.

پشت دریا شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوترهایی است

که به فواره ی هوش بشری می نگرند

دست هر کودک ده ساله ی شهر ، شاخه ی معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

که به یک شعله، به یک خواب لطیف

خاک ، موسیقی احساس تو را می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد.

پشت دریا شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه ی وسعت چشمان سحر خیزان است

شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند.   

 پشت دریا شهری است

گفته بودم که بیایی غم دل با تو بگویم

چه گویم که غم از دل برود چون تو بیایی

گفته بودم که اگر بوسه دهد توبه کنم

که دگر بار از این گونه خطاها نکنم

بوسه داد و چو برداشت لب از روی لبم

توبه کرده که دگر توبه بی جا نکنم

گفته بودی، از غرورم، از سکوتم، خسته ای
من شکستم هر دو را
گفته بودم،از سکوتت،از غرورت خسته ام
به خاموشی مغرورانه ات
شکستی تو مرا
با تو گفتم
از همه تنهایی ام، خستگی ام
با تو گفتم تا بدانی
با همه ناجیگری، بی ناجی ام
تو، سکوتت خنجریست
بر قلب من
و حضورت، مرهمی
بر زخم من
پس، باش
تا همیشه با من باش
حتی اگر خاموشی...

مطمین باش برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

و به یک قلب لطیف

که خیالم می گفت:

تا ابد مال تو بود

عشق چيست ؟

عشق زاييده ي تنهايي است

و تنهايي نيز زاييده ي عشق است

تنهايي ، به معناي اين نيست كه يك فرد بي كس باشد ، كسي در پيرامونش

نباشد...

اگر كسي پيوندي ، كششي ، انتظاري ، و نياز پيوستگي و اتصالي در درونش

 نداشته باشد ، نسبت به هر چيزي ، نسبت به هر كسي ...

اگر منفرد و تك هم باشد ، تنها نيست ...!

بر عكس كسي كه نياز چنين اتصال و پيوست و خويشاوندي يي در درونش حس  

 مي كند ، و بعد احساس مي كند كه از او جدا افتاده ، بريده شده و تنها مانده

 است ، در انبوه جمعيت نيز تنهاست .

چنين روحي كه ممكن است در آتش يك عشق زميني و يا در آتش يك عشق ماورائي

 بسوزد و بگدازد ، پرستش را ، راز و نيازهاي دردناك و مملو از آرزو ، براي پيوستن و 

 براي پايان يافتن انتظار ، و براي نفي فراق و مرگ هجران را و در عالي ترين شكلش

نوعي از دعا و يا نيايش را به وجود مي آورد ...

نيايشي كه زاييده ي عشق است ...

كه نيايش ، تجلي روح تنها و تنهايي است ...

و تنهايي به معناي بي كسي نيست ... كه به معناي جدايي است و به معناي     

 بي اويي...

برگرفته از كتاب نيايش ( دكتر علي شريعتي )

***                 

                                وقتي كه ديگر نبود ،

              من به بودنش نيازمند شدم   

وقتي كه ديگر رفت

                             من در انتظار آمدنش نشستم

وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

و ...

چه سخت است تنها متولد شدن ...

مثل تنها زندگي كردن ...

مثل ...

تنها مردن ...!

"دکتر شریعتی "

***