عشق یعنی از خود بی خود شدن
به بلور احساس تلنگر زدن
آتش از درون زبانه کشیدن
خزان را بهار دیدن
درپس غرور ظاهری قلب را به پاکی آفتاب آراستن
زیبائی ها و لطافتها را با احساس در واژه گنجاندن
عشق یعنی گوهر را در صدف تنهائی نهان کردن
عشق یعنی آغازی شیرین و آتش جاودان با هر چه بوی تعلق دارد
عشق یعنی سوختن و ذوب شدن در بوته ی عشق
عشق یعنی لرزش همه وجود در برابر معشوق
یعنی زیبا دیدن زیبا شنیدن زیبا گفتن
یعنی در حریر نرم و لطیف راه رفتن
عشق یعنی در آبی آسمان غرق شدن و آبی شدن
عشق یعنی تازگی یعنی بهار ...

يک قطره اشک گوشه چشمات نشسته بود....

بهت گفتم : اين ديگه چيه؟روت بر گردوندی و گفتی هيچی.

گفتم:خودم ديدم که گريه کردی.گفتی:نه.اين که اشک نيست.

گفتم اگه اشک نيست پس چيه؟ گفتی اين عشقه.

گفتم عشق چيه؟ خيلی مهربون شده بودی.نگاه کردی توی چشمام!

گفتی:عشق يعنی خاطره.

گفتم:خا طره چيه؟ گفتی يعنی خاطره اولين بار که ديدمت. يادت هست؟

گفتم :عشق حقيقی که يک لحظه نيست.خا طره اولين ديدار يک لحظه بود و تموم شد.

گفتی :ديدی اشتباه کردی! عشق شق يعنی تکرار خاطره اولين ديدار.که تا آخر عمر توی ذهن می مونه و مدام تکرار ميشه.

حا لا توی چشمات نگاه می کنم و يک قطره اشک آهسته از گوشه چشمام پايين مياد

دوست دارم هم چو موجي در دل دريا بميرم

بشکفم چون لاله اي خونين و در صحرا بميرم

اشک غلطان گردم و از ديده ي محنت بريزم

خنده ي شمعي شوم در دامن شب ها بميرم

عود باشم در ميان مجمر حسرت بسوزم

دانه ي اسپند گردم تا که بي پروا بميرم

چشمه ي مهتاب باشم پيکر شب را بشويم

آذر خشي گردم و در گنبد مينا بميرم

يا بسايم بر ستيغ کوه ها شهپر چو عنقا

يا چو زيبا مرغکي در گوشه اي تنها بميرم

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

كاش مي شد دفتر تقدير عشق

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت